blog

Willen, kunnen, moeten.

Er zijn veel mensen die kunnen zeggen dat een voetbalploeg slecht speelt; er zijn weinig mensen die kunnen zeggen waarom ze slecht speelt en er zijn slechts een paar mensen die kunnen zeggen wat er moet gebeuren om ze beter te laten spelen.
(Cruijff)

Willen is geen kunnen.

In mijn jeugd, meer dan 60 jaar geleden, was ik lid van een jeugdcentrale, WIEK, willen is kunnen. Jeugdcentrales hoorden bij het Rijke Roomse Leven, dat, zo ontdekte ik later, gericht was op continue indoctrinatie van de katholieke versie van de leer van God.
Geloof, hoop en liefde, daar draaide het Roomse leven om, alles binnen een gesloten wereld met alle voorzieningen in het teken van het geloof.
Mijn geloof dat willen ook kunnen is, verloor ik als eerste. Oom Tom was keeper bij LONGA, wat stond voor Lichaamlijke Ontspanning Na Gedane Arbeid, een katholieke versie van het opkomend socialisme, een club voor de arbeiders. Steeds weer zag ik hem in een wolk van stof verschijnen, de bal geklemd tegen de door mijn oma gebreide zwarte keeperstrui. Dat wilde ik ook en oma nam de pennen ter hand en breide alvast een mooie zwarte trui. Ik was er klaar voor. Oom Tom had plaats gemaakt voor Chris Feyt, de keeper van de landskampioen, WillemII, gebrek aan ambitie had ik zeker niet. Maar wat ik ook wilde, hoe vaak ik ook trainde, verder dan een keer slechts acht ballen rond mijn oren kwam ik niet.
Dus stelde opa van moeders kant voor om mij te bekwamen in het spel met de drie ballen, biljart. Opa was een zeer bekwaam speler en hij vond dat zijn oudste kleinzoon dat talent ook maar moest hebben. Opa deed het even voor en startte met een serie van 100, ik miste de opstoot. Uiteindelijk ben ik gekomen tot een serie van 3 en kreeg ik van opa, op zijn sterfbed zijn keu.

De basis, talent.

Er zijn mensen die geloven dat je met 10.000 uur trainen professioneel bekwaam kunt worden in het geeft niet wat. Tientallen jongetjes en meisjes op honderden voetbalvelden, die allemaal de nieuwe Cruyff, Van Basten, Van Beveren, Van De Sar willen worden, bewijzen dat er meer is dan training alleen om ergens goed in te worden. Mis je het basis talent, de basis talenten, dan kun je blijven trainen, het wordt niets.
Als ik langs de lijn sta, dan weet ik exact hoe een speler een bal moet raken. Buitenkant rechts, binnenkant links, puntertje, bij een vrije trap net buiten de zestien. Maar sta ik er zelf, dan lukt me dat van geen kanten. Ik heb het mathematische inzicht, maar mis de juiste motoriek. Talent is een veelvoud van talenten die samen werken. Talent bepaalt wat je kunt.

Kunnen is nog geen willen.

Talent alleen is niet voldoende. Ik kan best goed stofzuigen, wel vanuit een masculien perspectief, maar het resultaat is zeer bevredigend. Maar wil ik het ook? Net zo min dat je alles kunt wat je wilt, willen mensen niet alles wat ze kunnen.
We voelen ons pas echt lekker als we mogen doen wat we willen én kunnen. Dan zijn we in balans, dan genieten we, dan komen we in een flow.

Willen, kunnen, moeten.

Bij mijn cluppie WillemII hebben we de afgelopen decennia heel wat trainers versleten zonder dat er echt resultaat kwam. Waarom? Omdat ze spelers het veld in stuurden met een opdracht, iets wat veel trainers doen overigens. Met een van deze trainers had ik een stevige discussie over het inzetten van een speler. De trainer zette deze jongen constant als links-buiten op het veld, maar aan de looplijnen en bewegingen van deze speler zag je dat hij een "tien" , de spelverdeler op de middenas was. Gevolg was dat hij niet rendeerde en keer op keer door de kaalhoofdige trainer voor rot gescholden werd. Deze jongen kon voetballen als de beste, maar rendeerde niet omdat hij het talent dat past bij linksbuiten niet had.
Gelukkig kregen het bestuur en de directie ook door dat deze trainer niet de verzameling talenten had die passen bij een trainer en werd hij vervangen en het team begon langzaam maar zeker beter te presteren. Gewoon omdat spelers op een positie werden gezet, die paste bij wat ze kunnen en willen.
En exact dit zie ik bij veel arbeidsorganisaties. Mensen krijgen een functieprofiel waarin nauwkeurig beschreven staat wat ze moeten. Voldoen ze niet aan de functie-eisen dan volgen gesprekken, beoordelingen, trainingen, laatste kansen en uiteindelijk afscheid.
Opnieuw zien we dat traditioneel personeelbeleid mensen niet laat renderen, in tegendeel, mensen raken gedemotiveerd doordat ze niet mogen doen wat ze kunnen en willen.
In een eerder artikel verwees ik naar de Motivating Potential Score van Hackman en Oldham. Daarbij speelt het takenpakket van een medewerker een grote rol bij het motiverend vermogen. Kern daarbij is te weten wat mensen kunnen en willen, terwijl personeelbeleid momenteel vooral gericht is op wat mensen moeten en dus per definitie demotiverend werkt.

Meten is weten.

Om mensen, medewerkers, optimaal te laten presteren is het belangrijk te weten wat ze kunnen. Een cv waarin opleidingen en ervaring vermeld staan zegt daar niets over. Mijn keeperstraining is geen bewijs dat ik kan keepen om maar te zwijgen over de honderden uren die opa aan mij besteedde aan het groene laken.
Alleen een goede meting van talenten en de fase van ontwikkeling van talent geeft een indruk van wat iemand kan. Maar dat is niet genoeg. Zonder te weten wat iemand wil, wat de drijfveren zijn, is het toewijzen van een passend takenpakket niet mogelijk. Tot slot is het belangrijk te weten wat de persoonlijkheid van de medewerker is, is het een teamwerker, een solist, een visionair, een volgers.
De testen die in de omloop zijn zoals DISC, MBTI, geven geen valide informatie en hebben geen wetenschappelijke basis.
Daarom is de PPscore ontwikkeld, gebaseerd op een viertal valide wetenschappelijk bewezen theorieën waarbij de vier P's, prestatievermogen, potentieel, persoonlijkheid en passie, gemeten worden. Samen met de MPS score vormen ze de basis, het fundament van de organisatie van de toekomst.

De (on)zin van motiveren.
De kracht van mensen.
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zondag 20 september 2020