blog

Waarom meer loon het probleem van de zorg niet gaat oplossen.

Problemen los je niet op met dezelfde mindset waarmee ze zijn gecreëerd 

Vorige week kregen de populisten Klaver en Wilders het idee om hun steeds verder oplopend verlies van aanhang een halt toe te roepen door een motie in te dienen om het personeel in de zorg meer loon te geven. De regeringspartijen verlieten aansluitend de parlementsgebouwen om zo een stemming onmogelijk te maken. Daarmee wisten ze met een niet al te nette reactie een ondoordachte egocentrische actie ongedaan te maken.
Uiteraard ontplofte de social media en vooral de aanhangers van de oppositie, gedreven door emotie, spraken schande van de regering.

Maar de vraag is of het probleem van de zorg wel kan worden opgelost met meer salaris. Naar mijn stellige overtuiging wordt het probleem alleen maar groter!

De personeelkosten van de zorg bedragen ca 30% van de totale begroting en bedragen ongeveer 3 miljard euro. Een stijging van 5% zal meteen fors doorwerken in de begroting. Dat kan twee dingen betekenen, ofwel gaat de premie zorgverzekering omhoog, dan wel komt er een bezuinigingsronde.
Klaver en Wilders zullen dan weer op stemmenjacht gaan door daar schande over te prediken, zo integer is de politiek wel

Een probleem los je op door de oorzaak weg te nemen. Waar klagen de mensen in de zorg in eerste instantie over? Werkdruk, bureaucratie, management. Niet over salaris!

Werkdruk is een perceptie. Een perceptie die veroorzaakt wordt doordat men werkzaamheden waarvan men het nut, de toegevoegde waarde, niet ziet of werkzaamheden die iemand niet kan doen, niet wil doen, maar wel moet doen. En door de toegenomen bureaucratie vooral veroorzaakt door een opeenstapeling van wetten, bestaat een groot deel van het werk binnen de zorg uit ander werk als waarvoor de medewerkers hun beroep hebben gekozen.

In 1964 publiceerde Vroom (niet dat maatje van Dreesman, maar een Canades hoogleraar) de expectancy theory. Het is een eenvoudige formule:

Valence = Instrumentality x Expectancy

Valence is de emotionele waarde die een mens ergens aan hecht, wat drijft, inspireert iemand? Daarvoor zoeken mensen een instrument (Instrumentality) waarvan ze verwachten (Expectancy) dat daarmee die inspiratie gerealiseerd wordt.

Veel mensen kiezen voor de zorg omdat ze een sterk intrapersoonlijke drive hebben, ze willen graag iets met mensen doen, voor mensen doen. En dan komen ze in een omgeving waar nauwelijks met en voor mensen mogen werken. Dat leidt tot demotivatie, demotivatie leidt tot minder productiviteit en daarmee hogere werkdruk, de vicieuze cirkel waar de zorg als decennia lang in gevangen zit.

Wat er gedaan moet worden is deze cirkel doorbreken. Stoppen met het aanpassen van mensen aan werk, maar het werk aanpassen aan mensen. Zoek mensen die dol zijn op bureaucratie, ze zijn er, de hele overheid zit er vol mee, en laat die het bureaucratische randgebeuren doen. Laat mensen aan het bed hun werk zelf indelen, zelf organiseren, geef ze vrijheid, geef ze hun inspiratie terug.

In organisaties waar ik vanuit deze filosofie heb gewerkt wisten we de binnen één jaar de personeelkosten met 30% te verlagen. Lukt dat binnen de zorg dan besparen we met zijn allen een miljard euro! En als het nodig is, kunnen we de medewerkers in de zorg best 5% van de besparing geven.

Als ze daar nog om vragen, wat ik betwijfel.

Te oud?
Inspiratie en motivatie
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zondag 20 september 2020