blog

Peter

We zitten in een door TL fel verlichte kamer in een bedrijfsgebouw op een willekeurig bedrijventerrein anno jaren '90 vorige eeuw. Goed bereikbaar met het openbaar vervoer en een zeer groot parkeerterrein. Monument uit een tijd dat we het een wilden, maar het ander niet los konden laten.

Hij zit tegen over mijn, zijn naam doet er niet toe, laten we zeggen Peter. Hij heeft bruine ogen. "Weet de kleur van de ogen van je gesprekspartner, als je een slecht nieuwsgesprek voert." De eerste zin van die training slecht nieuwsgesprekken, jaren geleden staat in mijn cortex gegrift. Gesprekspartner lijkt op dit moment een raar woord. Ik zal het gesprek voeren, de mededeling doen, er is geen ruimte voor discussie.

Peter ken ik. In de jaren dat ik voor dit bedrijf actief ben heb ik veel mensen leren kennen en waarderen. Peter, 45 jaar, is het zonnetje van de organisatie, altijd opgewekt, altijd een goed humeur, nooit te beroerd om hard te werken. Ook niet toen hij problemen kreeg omdat zijn vrouw door een ernstig ongeval arbeidsongeschikt raakte en de dader, een arts, die was doorgereden, de ene na de andere advocaat inhuurde om de schadeloosstelling te minimaliseren. We wisten het, maar merkten het niet aan zijn inzet.

"Peter, je weet dat de productie bij onze klant voor 60% is weggevallen en dat we daarom een aantal mensen moeten ontslaan. Het spijt me geweldig, maar ook jij zit bij deze groep. Er is een sociaal plan, daar val je ook onder natuurlijk en morgen gaan we precies uitleggen wat dat allemaal in gaat houden."

Peter kijkt me aan met zijn bruine ogen en onwillekeurig denk ik aan die twee reebruine ogen die de jager aankijken. Hij gaat even verzitten.

"Als het voor het bedrijf het beste is dat ik vertrek, heb ik daar geen moeite mee. Het bedrijf is altijd goed voor me geweest. Dank je wel."

Hij neemt de enveloppe met daarin het sociaal plan en de uitnodiging voor de eerste sessie van de outplacement van me aan. Hij geeft me een hand en zegt: "Je bent een fijne vent, je kunt er niks aan doen."

Ik voel de tranen achter mijn ogen zich een weg naar buiten zoeken, maar met al mijn wilskracht houd ik ze tegen. We lopen samen naar de deur, ik geef hem een klop op zijn schouder en laat de volgende kandidaat roepen.

Enkele weken later krijg ik mail. Peter. "Bedankt zeg, ik wist dat je goed voor me zou zorgen. Door die testen wist ik ineens wat ik echt wil zijn. Ik ben aangenomen en krijg ook een training van hen. Stom he, dat ontslag het beste is wat je kan overkomen. Oh ja, we hebben ook een akkoord met die verzekering, ze betalen netjes uit. Kom een keer een bakkie drinken."

In de vele jaren dat ik mensen dit soort nare boodschappen heb moeten geven heb ik ook geleerd dat zo'n ontslag vaak niet een einde is, maar een nieuw begin. Als mensen even te tijd nemen om te onderzoeken wat ze kunnen, om stil te staan bij wie ze zijn, dan kunnen ze dicht bij zichzelf komen. Daarom ben ik, toen ik zelf enige tijd niet kon werken, deze ervaringen gaan uitwerken. Daardoor kunnen we nu iedereen die op zoek is naar een nieuwe richting in zijn of haar loopbaan aangeven welke richting mogelijk is. Dank zij mensen als Peter, waar ik veel van heb geleerd.

Beheersen.
De wereld van ikke.
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zaterdag 19 oktober 2019