blog

Het brilletje

Een hele tijd geleden zat ik, samen met een aantal jongens en meisjes, in een kleine collegezaal van een universiteit die, hoewel nog geen mens van sociale netwerken, laat staan #metoo, had gehoord, haar naam toch gekoppeld had aan Brabant en niet aan haar thuisstad. In het zaaltje hing een spanning die vergelijkbaar was met de première van een theaterstuk, we hadden een idee waar het over ging, maar niet van de inhoud, laat staan de clou. Het eerste collega Arbeids- en Organisatie Psychologie!

De deur ging open en een schriel mannetje, ongeveer van mijn leeftijd, ik was tweede kans student omdat ik rond mijn dertigste uitgekeken was op een bestaan zonder vooruitzicht op groei. Hij was gekleed zoals het een universitaire docent in de jaren '80 gekleed hoorde te zijn. Een beetje als de vieze man van Koot en Bie (voor de jongere lezers, zoek dat maar op op youtube). Op zijn neus en net onder zijn ogen had hij een ziekenfondsbrilletje dat hij met een beweging handig van zijn neus trok om er vervolgens driftige mee te gaan draaien.

Hij keek ons een voor een aan met een doordringende blik ging rechtop staan en brulde ineens: "Als je weet wat mensen begeren, kun je ze beheersen!" Er viel een ijzige stilte in het zaaltje. In de verte was het gezang van de studenten sociologie, die zichzelf voor het college moed in zongen met veelal socialistische liederen.

Triomfantelijk keek hij de zaal rond, maar er was geen mens die applaudisseerde. Het première gevoel ging over in het gevoel dat vaak in een crematorium voorkomt, treurnis, ontkenning en de hoop op een goed buffet tijdens de reünie die steevast volgt op de bijeenkomst.

Dat, kinders, is wat jullie de komende maanden gaan leren! En dan nu, bladzijde 23, boek! Haastig sloegen we het boek dat op de verplichte lijst stond, uiteraard geschreven door de docent, op op de opgedragen bladzijde.

Hij spinde zijn brilletje driftig in de ronde, maar had niet voorzien dat hij te dicht bij een tafeltje stond. Glassplinters vlogen in het rond, maar richtten geen schade aan. Verstrooid keek hij naar de restanten van wat eens een bril was. "potjandorie, alweer". Hij greep zijn tas, haalde er een nieuw brilletje uit, keek ons aan en sprak: "Waar waren we ook weer gebleven".

Het is met weemoed en dat ik nu terugkijk op deze les, deze tijd. Die ene zin: "als je weet wat mensen begeren, dan kun je ze beheersen" komt iedere keer terug als ik weer eens iets lees over mijn professie. Want keer op keer merk ik weer dat P&O wel mensen, personeel, wil beheersen, maar geen interesse heeft in wat mensen begeren.

Ik ben ouder geworden, uiteraard niet volwassen, dat past niet bij mij. Ik mag genieten van het basisinkomen voor ouderen, de AOW, hoef niet meer te werken. Maar toch, ik wil deze ene les, dat ene zinnetje, toch blijven verkondigen, want daar draait 95% van modern personeelmanagement om.

De wereld van ikke.
Het bankje
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
vrijdag 23 augustus 2019