blog

Droomland

De man die aan de bar van het Veluwse hotel zat was al kaal voordat voetbaltrainers er een modeverschijnsel van maakten. Hij had het roze maar vriendelijke gezicht van een ouderwetse pastoor, zo een die vriendelijk leek, maar de mensen bewust dom hield, in innige samenwerking met de fabrikant die mensen arm wist te houden.

"Ook een paar daagjes weg?"

Wij konden het niet ontkennen, we hadden van onze kinderen, ter gelegenheid van onze verjaardagen een weekendje cadeau gekregen en waren daardoor in een hotel op de Veluwe aanbeland, een hotel dat de grandeur van de jaren '30 ademde en waar we ons, gezien de geschatte leeftijd van de andere gasten, jong voelden.

Hij rook aan zijn glas, zo'n zwangere gloeilamp waar de barman een met moeite te ontwaren bodempje cognac had weten in te brengen.

Het bleef stil en ik overwoog om iets te gaan zeggen, maar wat?

Gelukkig zette de barman op dat moment de geluidsinstallatie aan en de ruimte werd gevuld met Willy Alberti (de vader van) en Johnny Jordaan, droomland.

"Ja, droomland……." Hij nipte hij aan zijn glas en zette het,gelijk de onvergetelijke regels van het gedicht van Bertus Aafjes, Ballade op Hollands Water het stil weerom.

De stilte was om te snijden.

"Ik had een droom meneer." citeerde hij Maarten Luther King.

"Ik droomde van een loopbaan, meneer, een carrière, maar hoe ik ook probeerde, wat ik ook deed, ik bleef vast zitten in de ellende van een baan waarin ik mijn ei niet kwijt kon."

"Dat is vervelend voor u." probeerde ik het gesprek op gang te krijgen.

"Vervelend? Een ramp meneer."

"Maar heeft u dan niet overwogen naar een andere werkgever te gaan?"

"Och meneer, het is toch overal hetzelfde toch?"

Ik zweeg en gelukkig kwam er op dat moment een jongen in een blauw jasje, het uniform van het hotel binnen en zei tegen hem: "Er is telefoon voor u meneer, Amsterdam."

"Excuseer me, er is telefoon voor mij" en hij liet zich van zijn kruk zakken.

Toen hij verdwenen was zei mijn vrouw, tegen beter weten in, ze was immers zelf jaren op het gelijke niveau gehouden door haar werkgever: "Wat een kletskoek allemaal, er zijn toch genoeg bedrijven die mensen laten groeien?"

"Wat ik bereikt heb bij veel klanten is nog geen standaard schat." Antwoorde ik met enige spijt in mijn hart.

Hij kwam terug, uitbundig. "Zeg maar Fons hoor" hernam hij het gesprek. "Dat was personeelszaken van het bedrijf. Ziet u, ik ben vertegenwoordiger, bakkerijsnijmachines en ik woon zowat in hotels. En nu vragen ze me om accountmanager binnendienst te worden. Nou mooi niet."

Op dat moment kwam er een jonge, uitbundig geklede jonge dame op een wijze die "op hoge poten binnenkomen" een totaal nieuwe dimensie gaf, de bar binnen. Fons nam haar aandachtig op en mompelde "diep van inzicht, maar de stof niet onder de knie." Met een schaterlach onderstreepte hij deze opmerking, die toen, jaren tien van deze eeuw nog kon, maar nu meteen tot artikelen in kranten en social media, tot kamervragen toe leiden

En toen viel het kwartje, Fons zat in zaken en dat beviel hem uitstekend, met name het verblijf inhotels.

Wij dronken rustig ons glas leeg en Fons poogde ons nog een glas op te dringen, maar ik zei: "Het loopt tegen tienen, we gaan er vandoor. Wij liggen altijd vroeg op bed." En weg waren we.

"Waarom lopen we weg?" vroeg mijn vrouw.

"Och dat liedje droomland, ik droom liever van andere zaken dan Fons."

Leiding geven en leiding krijgen
Mythes ontkracht!
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zondag 20 september 2020