blog

De cafetaria

Ik was die dag mijn zakje met brood en krentenballen vergeten mee te nemen. Omdat er toch wat begon te knagen in de maagstreek besloot ik te gaan zoeken naar een eetgelegenheid, die ik even later vond in een klein dorp in, wat de Hollanders noemen, de provincie. Het was een tot cafetaria omgebouwde caravan die netjes aan de kant van de weg was neergezet. Op de gevel preek een dichtregel, waarschijnlijk ontsproten uit de geest van een van de plaatselijke marketeers

"Wat Gerard maakt, smaakt"

Ik trad binnen. Achter de bekende vitrine, waarin een keur aan snacks lag opgesteld, stond een man, gestoken in wit, wat ooit smetteloos moet zijn geweest, die aan zijn postuur te zien een goede klant van zijn eigen business was.

"U moet Gerard zijn"

"Nee, Harrie, Gerard is al een paar jaar dood. Dat hoop ik tenminste voor hem, want we hebben hem begraven"

Een lach als een orkaan vulde de kleine ruimte, de toon was gezet.

"Doet u voor mij maar een broodje met een rundvleeskroket"

De man die naast mij een kroketje stond op te peuzelen keek me aan.

"Je hoeft niet bang te zijn dat er hier paardenvlees in zit, Harrie stopt helemaal geen vlees in zijn kroketten. Toen Gerard er nog was mochten we van meneer Pastoor hier op vrijdag komen eten, zo weinig vlees zit er in"

Opnieuw een bulderende lach.

"Tja, ik kom hier tussen de middag meestal een kroketje eten, of soms een frikandel of bamischijf. Even in de pauze. Want sinds de kantine restaurant het is het daar niet meer uit te houden. Lieve meiden daar op personeelszaken, maar wel van het padje, als je begrijpt wat ik bedoel"

Hij keek zijn kroket aan met een blik als die van een roofdier dat op het punt staat zijn prooi te verzwelgen.

"Ze hebben alles wat lekker is uit de kantine gehaald. Nu staan daar bakken met biologische sla en rauwkost, Rouwkots noemen we het. Allemaal om ons gezond te houden."

Ik knikte instemmend, ik had het vaker gezien en gehoord.

"Konijnen vreten het meneer, mensen niet, ik moet straks weer 4 uur aan de band, dat vreet energie. Dat lukt niet met een krop sla in je kanus. Wil je een reep chocolade nemen, maar die is ook niet meer te betalen. Fair Trade meneer, dat er geen slaven een gezeten hebben zeggen ze. Nu heb ik vroeger mijn eigen ziek gegeten aan de koetjes repen meneer. Alleen al om het zilverpapier. Dat spaarden we op school om de negerslaafjes vrij te kopen. Kilo's meneer. Wat hebben ze daarmee gedaan? Tanden gevuld of zo? Want blijkbaar zijn die slaafjes er nog steeds."

Hij duwde het laatste stukje van de kroket tussen zijn vergeelde tanden en slikte het weg op een manier die ervaring en vakmanschap deed vermoeden.

"Tja, negerslaafjes. Ik werk daar al 35 jaar. De eerste drie dagen met plezier hoor. Daarna was het over. Ik kan veel meer, maar ik mag niks meer. Opleiden is te duur zeggen ze. Heb ik het zelf maar betaald, bedrijfseconomie. Ben penningmeester van onze voetbalclub, leuk, sinds ik het doe is de club best rijk. Maar ja. Dat willen ze daar niet zien. Wellicht dat ze in Afrika nog wat zilverpapier over hebben om de blanke slaafjes hier vrij te kopen"

Hij wierp het papieren servet waarmee hij de verorberde kroket had omklemd met een fraaie boog in de afvalemmer die enkele meters verder stond.

"En talent voor korfbal heeft ie ook" grapte Gerard die eigenlijk Harrie heette.

"Doet u voor mij nog maar een kroket" zei ik "Met rundvlees."

Toen ik weer onderweg was, besloot ik wat vaker mijn lunchpakketje te vergeten. Volgens internet was een broodje kroket immers minder ongezond dan een broodje gezond.

Manifest.
Azijn
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zaterdag 24 augustus 2019