blog

Azijn

Sommige mensen, wellicht veel mensen, vinden dan ik een azijnzeiker ben. En wellicht hebben ze wel gelijk.

Als ik in de supermarkt een oud vrouwtje zie dat niet bij een product op de bovenste rij kan, dan help ik haar. Als ik wat later een jonge dame zie sjouwen met een te zware tas, help ik haar om die in de auto te zetten.

Als ik echter 5 minuten later achter dat oude vrouwtje op de linkerbaan van de snelweg zit, terwijl ze in haar Toyota Aygo ijverige bezig is naast een vrachtwagen te blijven rijden of als ik later op Linkedin een recruitment verhaaltje zonder inhoud lees van die jonge dame, dan komt de neanderthaler in me los.

En aangezien ik ben opgevoed als goed katholiek en dus geleerd heb je dat alles wat je goed doet in je hart bewaard en niet aan de grote klok hangt, zul je van mij zelden of nooit zien of horen communiceren over mijn goede daden. In tegendeel, als ik weer eens een verhaaltje lees, vaak zelfs verzonnen, waarin iemand zichzelf geweldig ophemelt of verhaalt over een geweldige goede daad die is waargenomen, dan ontwaakt die neanderthaler weer.

Het is mijn persoonlijkheid, die ik gewoon bij mijn geboorte heb meegekregen en die door mijn ouders, de pastoor, de fraters op de lagere school, is aangescherpt. Ik schaamde me diep dat ik het beste kon leren op school. Toen ik van frater Floribertus de gele trui kreeg omdat ik op school koploper was wilde ik die niet dragen, ook al omdat ik die trui wat smoezelig vond en mijn moeder hem eerst maar eens moest wassen.

Ik ben van de generatie die men ten onrechte bestempelt als "de babyboomers". Lid van de geboortegolf na de tweede wereldoorlog. Maar eigenlijk waren wij de protest generatie. Een generatie die opstond tegen de maatschappij, die vol passie voor veranderingen ging. Ik liep niet mee in protestmarsen, dat niet, ik dacht liever na over veranderingen, ging liever filosofische gesprekken aan met vrienden, die vaak ontaarden in stevige discussies, te meer daar het gros van de jong volwassenen socialist of zelfs communist was en ik liberaal.

Het was dan ook logisch dat ik in de OR kwam en als een luis in de pels het management voor hield dat er nogal wat fout zat in de organisatie. Keihard vanuit een passie. Onomwonden, recht voor zijn raap. "Dit vind ik en daar moet u het mee doen". Woorden die later gejat zijn door de rijdende rechter. Mensen in de organisatie, dat was mijn passie, eerlijke kansen, geen macht en hiërarchie. De mens waarderen als mens, niet als productiefactor of zelfs slaaf.

Toen ik later door professor van Dijk werd gevraagd de studie personeelwetenschappen mee vorm te geven, werd die passie alleen maar aangewakkerd. Het werd de leidraad, het Leitmotiv, voor mijn loopbaan, mijn leven. En dat is het, nu ik bijna een jaar met pensioen ben, nog steeds.

Ik houd niet van regels, tenzij ze iets regelen, zeker als het past in mijn straatje. 120 Op de linkerbaan is er zo een, wel egoïstisch, dat geef ik meteen toe en wat dat betreft kan ik me al beheersen. Maar als het om mensen in organisaties gaat, als het over echt HRM gaat, dan gaan de remmen los. Ik probeer me te beheersen, maar dat lukt lang niet altijd. En ja, dan spuit ik azijn. Maar dat doe ik nog altijd liever dan zoetigheid verspreiden enkel en alleen om aardig gevonden te worden.

Een oude vos verliest wel zijn haren, niet zijn streken. Dus wen er maar aan, zo nu en dan spuit ik azijn. Ik hoop alleen dat er meer mensen zijn die dat kunnen en willen accepteren, die mij willen accepteren om wie ik ben. Want diep onder die ruwe bolster zit een zacht pitje. Eigenlijk ben ik een schaap in wolf kleren en dat lijkt me beter dan andersom.

De cafetaria
Motiveren door te organiseren vanuit de kracht van...
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zaterdag 19 oktober 2019