blog

Het bankje

Omdat ik me een beetje moe voelde na ruim een half uur lopen met de honden, was ik blij langs de kant van de weg een bankje te zien staan. Het was een krakkemikkig bankje en ondanks de kilo's lichaamsgewicht die ik inmiddels, op dringend advies van de cardioloog, kwijt was, kraakte en steunde het onder mijn gewicht.

Ik genoot van het uitzicht, de pasgevallen sneeuw die de wereld een maagdelijk uiterlijk gaf. Het zonnetje deed een poging de nakende lente aan te kondigen, iets wat de honden met enthousiasme begroetten.

Plotseling werd de stilte verstoord en de zon verduisterd. Als een stoomtrein was een man van zeker 220 kilo mij idyllische wereld ingestoomd en puffend en kreunend kwam hij bij het bankje tot stilstand. Hij liet zijn indrukwekkende achterwerk met een dreun naast me neerploffen en even dacht ik dat het bankje deze klap niet meer zou overleven. Maar de beving, waar ze in Groningen nog even van geschrokken zouden hebben, kwam tot rust en het bankje wist alle op hem losgelaten energie te absorberen.

'Ik ben 60 jaar, van het mannelijk kunne en gedoopt' Barste de man los 'Dus kan ik in aanmerking komen als Paus.'

'Inderdaad, maar hoe staat u dan tegenover het celibaat?'

'Och, een detail' bulderde hij. 'Het gaat er maar om dat er eindelijk eens een baan is waar we als ouderen wel voor in aanmerking komen'

Hij schudde zo hard van het lachen dat het bankje opnieuw in een kramp schoot en angstvallige kraakgeluiden ging maken.

'Ja meneer, 5 jaar geleden ben ik er uit gegooid, 55 jaar oud, geen plaats meer voor mij. Reorganisatie. Je weet het wel'

'Ja' beaamde ik en het leek me verstandig maar niet te vertellen dat ik al diverse reorganisaties had begeleid.

'En sinds die tijd wel 1000 brieven geschreven, een keer of wat een gesprek, maar ze vonden mij te zwaar' Schaterend sloeg hij op zijn imposante buik die hevig in trilling kwam, een trilling die enkele seconden later door het zitmeubel waar we ons op bevonden werd overgenomen.

'We maken geen kans meer op onze leeftijd. En het UWV, tja, wat ze daar doen kan ik beter, je hebt er geen zak aan'

'Wat deed u voor werk?'

'Ik was controller bij een bedrijf, zag het zelf fout gaan, cijfertjes zeggen veel, maar mocht er ook als eerste uit, de jeugd een kans geven noemden ze dat'

'Tja het is niet makkelijk om nu een vergelijkbare functie te vinden. Maar als eens gekeken naar andere mogelijkheden?'

'Dat zei die doos van het UWV ook, of ik niet voor mezelf wilde beginnen, maar ja, dan was ik mijn uitkering en dus alle inkomen kwijt, had ze niet aan gedacht'

'Ik bedoel meer een heel ander beroep, heb je geen andere interesses? Gewoon eens naar andere dingen kijken'

'Maar hoe dan?"

'Ik zal je eens wat testen sturen als je me je email adres geeft'

'Hé, leuk zeg' Een kolossale vuist ramde met geweld tegen mijn schouder en ik kreeg ineens een idee hoe Gijp zich moet voelen na een avond met Jan Boskamp. Ik schoot zowat een halve meter weg en het bankje slaakte een felle kreet en bewoog akelig met me mee, maar kwam gelukkig tot rust.

Haastig stond ik op, nam de honden aan de lijn en wandelde huiswaarts.

Een week later zat ik weer op het bankje, de sneeuw was verdwenen, de zon een stuk feller, ik voelde mijn winterdepressie verdwijnen en de kracht van het voorjaar deed me goed.

Ineens was hij daar weer, uit het niets, iets wat verbazingwekkend was voor zijn postuur.

'He, ouwe, bedankt. Ik zag ineen veel meer mogelijkheden, ik heb al 4 uitnodigingen voor gesprekken. Klote zeg, net nu het lente wordt'

Hij draaide zich om en liet zich voorzichtig zakken.

Pas toen zakte hij door het bankje.

Het brilletje
Manifest.
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
maandag 22 juli 2019